Айқаптағы Мағжан өлеңдері

Egemen.KZ парақшасынан алынған деректерге сүйене отырып, Qazaq24.com хабарлама жасады..

«Айқап» журналында жарияланған алғашқы өлең кімдікі екенін білесіз бе? Журналдың ең алғашқы №1 санында Ыбырайдың өлеңі басылды. Өлеңге «Марқұм Ыбырай Алтынсарин сөзі» деген түсініктеме берілді. Ал сол кездегі көзі тірі ақындардан алғаш жарияланған Мағжан Жұмабаевтың «Жатыр» өлеңі еді. Мағжанның жыры «Айқаптың» №2 санында жарияланды.

Мағжан өлеңінде басқа халықтардың өнер-білімнің кілтін ашып, күнбе-күн ілгерілеп жатқанын алға тартып, «Ойламай біздің қазақ текке жатыр, Бір іске жанаса алмай, шетте жатыр» деп қазақтың кері кетіп бара жатқанына қынжылады. «Кең жері күннен-күнге құрып жатыр, Сұр жылан қанын-сөлін сорып жатыр» деп ашынады. Дәл осы жолдарды сол Николай Катанов бастаған аудармашылар орыс тіліне «Широкая земля (казака) что ни день, гибнет, А черная змея всю кровь его (казака) сосет» деп «ерекшелеп» аударды. Профессор Зарқын Тайшыбай жазғандай, «...Күдікті-ау деген жолдар мен шумақтарды ұғынықты етіп, жолма-жол орысшаға аударып бере алған. Жақша ішіне кейбір сөздердің астарлы мағынасын да ашып көрсеткен». Сондай-ақ олар өздерінің тапқан «олжаларын» билікке жолдап отырған. Соның салдарынан Мағжанның «Жатыр» өлеңі Патша үкіметіне қарсылық ретінде қабылданған. Ақын бұл өлеңді елдің жағдайына алаңдап, ет жүрегі езіліп отырып жазған болатын. Бұл кезде Мағжанның жасы 18-де еді.

Мағжанның «Айқапта» жарияланған өлеңі «Жатыр» ғана емес. Журналдың 1911 жылғы сандарында ақынның «Шын сорлы» (№9), «Күз күні» (№12) деген тағы екі өлеңі жарияланған. Мағжанның «Шын сорлы» өлеңі де «Жатырға» ұқсайды. Мұнда қазақ қоғамындағы әйелдің ауыр халі суреттеледі. Мағжан өлеңінде «Балтабай Оразкенді шаштан ұстап, Нығарлап әр түкпірге сүйреп тастап» дей келіп, боранды күні Балтабайдың жүкті әйелі Оразкенді далаға қуып шығуы арқылы әйел теңсіздігін, ер адамның озбырлығын әшкерелейді. Жырдағы боран – қатыгездіктің, ал қара түн – үмітсіздік белгісі. «Оразкен екпінменен құлай кетті, Есі ауып, жансыз болып, сұлай кетті» деп суреттейді ақын. Мұндағы Оразкен қазақ әйелдерінің жиынтық бейнесі болса, Балтабай – қатыгез, тасжүрек кейіпкер. Осылайша, Мағжан адамның қаталдығын табиғаттың қаталдығы арқылы бейнелей суреттеп, қоғамды қатыгездікке, әділетсіздікке қарсы тұруға шақырады.

Ал «Күз күні» өлеңінде Мағжан «қара дауыл соғып тұрған» күз мезгілін кемпірге теңеп, «Кемпір болған бет-аузы қатпарланып, Бұраңдаған кешегі сұлу қызы» деп жазады. Мұнда да ақын табиғаттың сұрқай көрінісі арқылы қазақ қоғамының мүшкіл халін меңзеп отыр. «Басқа жұрт балалары оқу қуған, Біліммен өз жұртының бетін жуған» деу арқылы «Жатырда» жазылған ойды қайталайды. «Қор болдық, өнер қумай, қайран елім! Күш кетіп, талай жаннан көрдік керім» деп көңілі құлазиды. Мағжанның осы жырын Абайға еліктеп жазғаны да байқалады. Абай «Жазғытұры» жырында: «Жазғытұры қалмайды қыстың сызы, Масатыдай құлпырар жердің жүзі», десе, Мағжан «Күз күні» өлеңінде: «Масатыдай құлпырған жердің жүзі, Аяқ бассаң – табанға өтер сызы», дейді. Сол секілді Абай «Күз» өлеңінде: «Кемпір, шал құржаң қағып, бала бүрсең, Көңілсіз қара суық қырда жүрсең», деп суреттесе, Мағжанның «Күз күнінде» бұл жолдар: «Қақтанған, жамыла түсіп, от маздатып, Көресің кемпір-шалды үйге кірсең», деп құбылады. Мұндай тәсілді әдебиеттанушы Айгүл Кемелбаева: «Мағжанның ақындығы арнасына сыймай лықситыны сонша, онда Абайдан бүтіндей алынған сөйлемдер кездеседі, бұл оның қазақ өлеңіне енгізген стильдік ерекшелігі, себебі, оның өлеңінің бисмилләсі – Абай», деп түсіндірген еді.

Сонымен қатар «Айқаптың» 1912 жылғы №4 және №5 сандарында Мағжанның «Жазғытұры» өлеңі екі бөліп жарияланды. Жүсіпбек Аймауытұлы жазғандай, «болмашы нәрсе оны жабықтырады, болмашы нәрсе оны қуантады». Мағжанның «Күз күніндегі» жабыққан көңілін «Жазғытұры» жұбатқан секілді. Себебі мұнда көктемнің лебі, болашаққа деген үміт бар. «Су ақса, тау жаңғырар сылдыр қағып, Дәл сұлу бұраңдаған шолпы тағып» деп табиғаттың тамаша сәтін көркем сөзбен кестелесе, «Май кірді, жер құлпырды, гүлдер жайнап, Жібектей көкорайлар жатқан жайрап» деу арқылы табиғаттың жаңарғанынан, тіршіліктің жанданғанынан хабар береді.

Журналдың осы жылғы №7 санында жарияланған «Бұлбұл» өлеңінде Мағжан бұлбұл құс арқылы өзінің жүрек сырын жеткізеді. «Дертіме сенен ғана дәрмен болар, Басқадан, анық білдім, еш пайда жоқ» немесе «Тез, бұлбұл, мұңды дауыс, сиқыр тілдім, Дәрменді қалың дертке сенен білдім» деу арқылы бұлбұлды дертінің шипасына балайды. Бір қызығы 1961 жылы Үшкілтай Субханбердина құрастырған «Айқап бетіндегі мақалалар мен хат-хабарлар» библиографиялық көрсеткішінде Мағжанның осы өлеңдерінің ешқайсысы жоқ. Тіпті еш жерінде Мағжанның есімі де көрсетілмеген. Оның себебі бұл кезде ақын әлі ақталмаған еді. Ал 1995 жылы шыққан «Айқап» энциклопедиясында Мағжанның есімі де, өлеңдері де қосылды.

Биыл – «Айқап» журналының жарыққа шыққанына 115 жыл. «Айқапта» жарияланған Мағжанның «Жатыр», «Шын сорлы» өлеңдерінің жазылғанына да тура 115 жыл толды. Мұхтар Әуезов: «...Бүгінгі күннің бар жазушысының ішінен келешекке бой ұрып, артқы күнге анық қалуға жарайтын сөз – Мағжанның сөзі», деген болатын. Сол сөз – анық ақиқат. Жазылғанына бір ғасырдан асса да, Мағжанның сұп-сұлу сөздеріне, жып-жылы жырларына қайта-қайта аңсарымыз ауып тұратыны да содан.

Соңғы жаңалықтар

Несие – несібе емес

Несие • Бүгін, 08:10

Жолаушы қауіпсіздігі – жауапты міндет

Қоғам • Бүгін, 08:05

Анас Баққожаев: Заң жобасы жауапкершілікке негізделген

Сұхбат • Бүгін, 08:00

Қаржы ұйымымен келелі келіссөз

Саясат • Бүгін, 07:55

Бейбітшілікке үндеген жаһандық саммит

Саясат • Бүгін, 07:50

Кекілбаев тұлғасына арналған кітап