Анасына бауырын бөліп берген

Бауыр циррозына шалдыққан анасына бауырының бір бөлігін беріп, өмір сәулесін сыйлаған Дінболат Құсайыновтың ғибратты ісін ерлік деуіміз керек.

Бәлкім мұндай оқиға болып та жат­қан шығар. Ақ­мола об­лыс­тық көп­бейінді ауру­ханасының жа­нындағы онкологиялық дис­пансердің химия терапия бө­лімінің меңгерушісі Мең­дігүл Ла­тиф­тің басынан өткен тағ­дырдың тәлкегін жан дүниең тебіренбей тыңдау тіпті де мүмкін емес. Атам қазақтың «бірінші байлық – денсаулық» деуі де осыдан шығар.

Меңдігүл Сауытханқызы С.Асфендияров атындағы Алматы қазақ ұлттық меди­циналық университетінің түлегі. Еңбек жо­лын Алматыда бастаған. Кейін Моңғолияның Баян-Өлгейінде үлкен клиникада табысты еңбек еткен. Арада біраз жыл өткен соң атажұртына оралып, солтүстік өңірден дәм бұйырған.

– Айыртау аудандық ауру­ханасы хирургия бөлімінің меңгерушісі болып жұмыс істеп жүрген кезімде аса ірі жол апаты болды. Бірден сегіз адам ауруханаға түсті. Жалғыз өзім опе­рация жасадым. Бәлкім сол кезде вирус жұқтырып алдым ба деп ойлаймын, өмір мен өлім таразы басын алма-кезек тартып жатқанда қауіпсіздік шараларын түгел сақтау мүмкін емес қой. Ондайда бар ниетің адамдарды құтқарып қалу ғана болады. Өз басыңды ойлап, тартынып тұру сірә да мүмкін емес. Жұмыс барысында мұндай оқиғалар өте көп болды, – дейді М.Сауытханқызы.

Әуел баста елең қылмаған. Қа­уіпті вирус уақытша қалғып кеткенге ұқсайды. 2019 жылы жолдасы Олжабай бүйрек ауруына шалдығады. Қатты күйзе­лістің салдарынан вирус оянып кетсе керек. Енді тән азабы Меңдігүлдің өзін қинай бастайды. Қан сұйылған, аяқ-қолы іскен. Сонда да жұмысын жалғастыра береді. Дерт жанына батқан соң емделудің жолын іздейді. Ас­танаға барып қаралады. Бауыр ауруымен шұғылданатын профессордың ақыл-кеңесін тыңдайды. Болашақ бұлыңғыр, ертеңгі күн қараңғы. Денсаулық сақтау министрлігіне кірген. Шетелдерде емделуге ниет еткен. Бірақ қайран болмады. Дәтке қуат – жапон дәрісі тым қымбат. Бар жиған-тергенін жұмсаған, баспанасын сатқан. Үміт жібі қолынан сусып бара жатқандай. Жарық күннің жалғыз сәулесі қымбат қой. Кішкентай қызын, жалғыз ұлын, жан жарын ойлайды. Мұндайда көңілге не кел­мейді. Әлі де өмір сүргісі келеді. Қаншама науқасты емдеп, алғысын арқалап, ақ батасын алып еді. Бір қайыры болар деген. Іштей мүжілді, бірақ, сынған жоқ. Ана рухының мықтылығы. Қалай қайран қалмассың. Ботадай боздап, бордай тозып кететін-ақ жай. Жалғыз қалса болды қараңғы, қалың ойлар қаумалайды, жа­нын жегідей жейді. Өмір-өзеннің сарқырай ағып келіп, құмға сіңер жері осы болғаны ма?

Мәйіт донорлардың шарапаты тиер ме деп те ойлаған. Ой онға, сана сегізге бөлініп жүр­ген тұста ұлы Дінболат ана­сының жан күйзелісіне шыдай алмай, бүйрегімнің бір бөлігін мен беремін ана, демесі бар ма. Алты жыл азапты аурумен алысқан ана жүрегі шым ете түсті. Өзі де дәрігер болған соң бұл саладағы жаңалықтан хабардар. Елімізде мәйіт донорлардың кезегі де ұзақ екен. Шамамен төрт мыңдай адам кезекте тұр. Ол жеткенше қашан. Бірақ баласын ойлайды. Тепсе темір үзетін жігіт. Еркін күрестен спорт шебері. Республикалық, халық­аралық жарыстарда жүлде алып жүр. Мүмкін емес, баласының бағын бай­лаған дұрыс болмайтын шы­ғар. Болашағын ойлап өзі де жылайды. Ұлы мен қызы да, немересі де.

Бірде мойнынан қан кетті. Сұп-сұйық, жылымшы қан. Жан жүрегі елжіреп кеткен болар, мына көрініс жанына батқан ұлы нағыз ерлерге тән мінезбен:

– Болды енді, ешқандай донорды күтудің қажеті жоқ – дейді.

Перзенттік шынайы пейіл­мен, таңғы шықтай мөлдіреген аппақ махаббатымен тәуекелге бел буған болар. Жүзінде қор­қыныш-қобалжу жоқ. Қиындыққа бе­кінген, шарболаттай ширыққан қалпы. Оған да оңай емес қой. Онсыз да жаны жүдеп, жүрегі жылап жүрген анасының босаң­сығанын көргісі келмеген болар. Ұлттық онкология және транс­плантология ғылыми орта­лығында Дінболаттың бауы­рының бір бөлігін алуға 6,5 сағат, анасына 9,5 сағат операция жасалды.

– Мен өзімнің әріптестерім дәрігерлерге толық сендім. Осы­лайша, 57 жасымды жан­сақтау бөлімінде қарсы алдым, – дейді М.Сауытханқызы.

Есін жиысымен баласын іздеген. Көңілі босап, көзінің жасын көл еткен. Жансақтау бөлімінде сегіз күн жатқанда жанын қоярға жер таба алмай, бауыр еті баласын аңсаумен болған.

– Екеуіміз кездескенше құт­ты бір ғасыр өткендей. Жансақтау бөлімінен түсірген кезде бөлмеме ұлым кіріп келді, – дейді кейіпкеріміз, – жүре­гім жарылып кетердей қуандым.

Үнсіздік. Ауыр ойларды ар­қа­лаған, жан дүниесін астаң-кестең еткен азапты сәт. Бір-бірін жанарларымен аймалап, жан жүректерімен құшақтағандай. Анасына екін­ші өмір сыйлаған перзенті Дінболат қазір спорт мек­тебінде жаттықтырушы, өзі де отбасылы. Перзенттері құл­дилап жүгіріп жүр. Ал Мең­дігүл Сауыт­ханқызы диспансерде науқастарға ем-дом жасайды.

Көкшетау